prof. dr hab. Piotr Sienkiewicz

Absolwent Wydziału Cybernetyki Wojskowej Akademii Technicznej (1969). W WAT w 1975 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a w 1980 roku w Akademii Sztabu Generalnego WP uzyskał tytuł doktora habilitowanego nauk wojskowych na podstawie rozprawy nt. „Teoria efektywności systemów kierowania”. Tytuł profesora otrzymał w 1986 roku.

W latach 1969-1971 był pracownikiem Wojskowego Instytutu Łączności a od 1971 pracownikiem naukowo-dydaktycznym Akademii Sztabu Generalnego WP. Od 1990r. jest profesorem zwyczajnym Akademii Obrony Narodowej. W latach 1990-1995 był zastępcą szefa Centrum Informatyki, a od 1995 roku kierował Centrum Informatyki Akademii Obrony Narodowej. W latach 1996-1999 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON. Przez kolejne pięć lat pełnił funkcję prorektora ds. dydaktycznych Akademii Obrony Narodowej. W Wojsku Polskim służył przez ponad 40 lat. 1 lutego 2004 r. przeniesiony do rezerwy.
Był wykładowcą kilku uczelni m.in. Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu, Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Łączności w Zegrzu, Uniwersytetu Szczecińskiego, Uniwersytetu Jagiellońskiego, Warszawskiej Szkoły Zarządzania, Wyższej Szkoły Informatyki Stosowanej i Zarządzania oraz Warszawskiej Wyższej Szkoły Informatyki (aktualnie pełni funkcje prorektora). Przeprowadził gościnne wykłady w ramach Wszechnicy Polskiej Akademii Nauk, trzech Szkół Naukowych Inżynierii Systemów i Letniej Szkoły Organizacji i Zarządzania organizowanych przez Polską Akademię Nauk. Wygłosił również dzieśięc wykładów inauguracyjnych w różnych uczelniach.
Był promotorem honorowego doktoratu AON profesora Zbigniewa Brzezińskiego oraz 39 rozpraw doktorskich. Recenzent około 50 rozpraw doktorskich i habilitacyjnych, a także 12 wniosków o nadanie tytułu naukowego profesora. Kierował ponad 200 pracami magisterskimi i inżynierskimi, a także ponad 100 pracami dyplomowymi.
Jest członkiem m.in.: Polskiego Towarzystwa Współpracy z Klubem Rzymskim, Polskiego Towarzystwa Badań Operacyjnych i Systemowych (wiceprezes od 2007 r.), Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego (prezes Zarządu Głównego od 1987 r.), Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Jest członkiem honorowym Krajowego Stowarzyszenia Ochrony Informacji Niejawnych.
Autor około 350 prac naukowych i popularnonaukowych poświęconych: cybernetyce i informatyce, analizie systemowej i inżynierii systemów, teorii decyzji i telekomunikacji, organizacji i zarządzaniu oraz dowodzenia. Do ważniejszych publikacji zalicza się: Inżynieria systemów, Teoria efektywności systemów, Poszukiwanie Golem, Inżynieria systemów kierowania, Systemy kierowania; Podstawy teorii systemów, Analiza systemowa; 5 wykładów 10 Wykładów. Współautor książek: Dowodzenie z komputerem, Sterowanie eksploatacją urządzeń; Metodologia badań eksploatacyjnych; Przestępcze oblicza komputerów; Społeczeństwo informacyjne; Wystarczalność obronna; Społeczeństwo informacyjne – szanse, zagrożenia, wyzwania.
Aktywny uczestnik realizacji wielu prac naukowo-badawczych, w tym 5 tzw. grantów (pełniąc funkcje kierownika, głównego wykonawcy, członka zespołów). Był redaktorem naczelnym kwartalnika naukowego „Postępy Cybernetyki” oraz członek rad programowych kwartalnika „Prakseologia”, rocznika „Projektowanie i Systemy” i kwartalnika „Transformacje”. Jest redaktorem naczelnym Zeszytów Naukowych WWSI. Aktywnie uczestniczył w ponad 100 sympozjach i konferencjach naukowych oraz radach programowych, komitetach naukowych i organizacyjnych. Jest członkiem Senatu AON i rady naukowej Wydziału Bezpieczeństwa Narodowego AON.
Za dotychczasową działalność naukowo-dydaktyczną był wyróżniany: Nagrodą Ministra Obrony Narodowej (1983 r.); Nagrodą Sekretarza Wydziału Nauk Technicznych PAN (1986 r.); Nagrodą im. Karola Adamieckiego (1989 r.); Wpisem do Honorowej Księgi Wojska Polskiego (2002 r.), Nagrodą Ministra Obrony Narodowej za całokształt dorobku (2008 r.); Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Posiada także honorowe odznaczenia czeskie, ukraińskie i francuskie.
Jest autorem modeli systemów i metodyki analizy systemowej w ramach kompleksowej koncepcji systemologicznej, a także podstaw teorii efektywności systemów, cybernetycznej teorii systemów rozwijających się, teorii sytuacji konfliktowych i kryzysowych, modelu „homo decernens”. W latach 90 podjął na gruncie metodologii badań systemowych próby stworzenia teoretycznych podstaw rozwoju społeczeństwa informacyjnego oraz ewaluacji jego skutków a także zarządzania ryzykiem i inżynierii informacji (w tym modele walki informacyjnej).